| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 |
Bovenstaande banner vond ik op het internet. Eens kijken of hij in mijn blogje ook werkt...
Greetz, Jominee
Wie mijn stukjes hier heeft gelezen, weet dat ik het heel vaak niet eens ben met de standpunten van de beweging Christenen voor Israël (CvI). Op de terugweg van de ZendingsZangDienst van gisteravond hoorde ik op de radio een gezamenlijke uitzending van de EO en de Joodse Omroep over Christenen voor Israël.
Ieder moet zelf maar oordelen hoe hij/zij hierover denkt. Wat mij opviel is dat de oprichter van CvI, Karel van Oordt, zei dat hij het allerliefst een jood zou zijn: "Dan hoor je bij het uitverkoren volk." Ik snap dit romantische verlangen, maar vind toch dat je dan teruggrijpt achter Christus en vindt dat er blijkbaar een weg naar God is buiten Christus om. Daar heb ik moeite mee.
Het programma van gisteravond is hier te beluisteren. Een algemeen inleidend stuk over het programma vind je hier. Wat ik van het programma goed vind, is dat je hoort dat ook joden vragen hebben bij de mening en aanpak van CvI én dat er binnen CvI ook verschil van mening bestaat, onder andere over de vraag hoe men in de door Israël bezette gebieden moet/mag opereren.
Els van Diggele plaatst kritische noten bij de opstelling van Christenen voor Israël, de antwoorden van "Israëldominee" ds. Henk Poot hierop bevredigen mij niet altijd.
Greetz, Jominee
Josef Ben-Eliezer is een bijzonder mens, een moedig mens. Op 10-jarige leeftijd werd hij - een joods jochie - door de Nazi's uit Polen verdreven, raakte op drift en kwam uiteindelijk in Palestina/Israël terecht. Op de 7de Internationale Conferentie van Sabeel vorig jaar heeft hij zelf zijn levensverhaal verteld. Dit is na te lezen op de blog salam uit Jeruzalem van Meta Floor.
Zijn verhaal is uitgebreider te lezen in zijn Engelstalige boek My Search (Mijn zoektocht). Het boek is als e-Book in PDF-formaat te downloaden bij uitgeverij The Plough.
Hieronder plaats ik het begin van het boek. Het nodigt uit tot verder lezen.
Greetz, Jominee
1. Earliest Memories
I was born in July 1929, in Frankfurt, Germany. My parents were Eastern European Jews who had come several years earlier from Poland. Unlike the Jews who had lived for generations in Germany, they knew little or nothing about German culture, like Goethe and Schiller. The German Jews were wealthier, better educated and patriotic; they considered themselves a real part of German society. But we did not feel so much at home there.
At the time of my birth, my brother Leo was already eleven and my sister Lena ten. So for a year and a half, I was the baby in the family. Then even after my younger sister, Judith, was born, I received a lot of attention because I was often sick. My parents had established a fairly comfortable living by then, so I was pretty spoilt as a child. We shared a house with several relatives from my mother’s family and I used to play with my cousins.
My parents had a kind of warehouse together with my Uncle Chaim Simcha. In Germany, young women often used the income from their first job to buy an Aussteuer, a set of sheets, pillows and blankets – maybe even a featherbed – for the time when they would marry. My father and uncle sold such sets of linens to be paid off in monthly instalments. The business went well and I think my extended family acquired several properties in Frankfurt. So we were fortunate that we had the means to escape Germany when the Nazis came to power.
My memories of Frankfurt are varied and scattered: an exciting visit to the Frankfurt Zoo, dreadful throat examinations in kindergarten, a fantastic candy shop around the corner from our house.
My first memory of anti-Semitism was my mother’s horror when I came home and used the expression Dreckjude (‘filthy Jew’). As a three-year-old, I must have picked it up from playmates without understanding what it meant. Later we watched from the windows of our house as the SA marched through the street singing, ‘When the Jewish blood will run from our knives…’ More than my own fear, I remember the look of terror in my parents’ eyes.
When Hitler came to power in January 1933, my parents were convinced that we needed to leave Germany. In April, Father went to Palestine to find a home for us there. We waited anxiously for news; eight months we waited. But in the end he could not secure permission from the British authorities for us to enter Palestine. He sent word that we should meet him in Poland, because he felt it was unsafe for him to return to Germany. After a joyful reunion at the train station in Rzeshov, we made our way to my mother’s hometown of Rozwadów where we were to spend the next six years.
(overgenomen uit: Josef Ben-Eliezer, My Search, pag. 7-9, ISBN 0-87486-932-3)
Ik dacht dat ik er voor de eerste keer kwam. Niet helemaal terecht, zoals achteraf bleek.
Ik dacht dat ik op de streekkaart wel kon zien welk kerkgebouw de Gereformeerde Kerk van Giessen-Rijswijk (NB) was. Ook niet helemaal terecht, helemaal niet zelfs. De veerpont van Brakel liet ook een paar minuten op zich wachten en al met al werd de tijd zondagavond steeds krapper.
Op de Maasdijk in Rijswijk bleek de op de kaart aangegeven kerk echt niet de gereformeerde te zijn. De klok had al 18.15 uur geslagen - de aanvangstijd van de dienst - en ik struikelde de dijk af en belde aan bij het eerste het beste huis. Gelukkig waren het geen kerkgangers (wat is geluk?) en wist de aardige vrouw des huizes mij de juiste weg te wijzen.
Helaas toch nog een keertje iets teveel rechts aangehouden, maar binnen 5 minuten reed ik de juiste parkeerplaats op. Toen besefte ik: hier ben ik al eerder geweest, maar toen kwam ik uit de richting van Almkerk.
De kerkenraad was gelukkig niet in paniek en had de gemeente onder leiding van de organiste aan het zingen gezet. Met een minuutje of 10 vertraging kon de dienst gelukkig toch nog beginnen.
Wie hem nog wil beluisteren kan hier terecht, en dan kiezen voor Rijswijk - Gereformeerde Kerk en dan voor de juiste dienst: 4 oktober 2009, 18.15 uur.
Hoe dan ook, het was een primeur: de allereerste keer in mijn loopbaan dat ik te laat in een dienst verscheen. Ach ja... En het werd toch nog een mooie dienst, waar goed gezongen werd. Wat wil je als je zo lekker bent ingezongen!
Greetz, Jominee
Alweer bijna een week geleden - zaterdag 26 september - was het voor onze Dorpsstraat Burendag. Onze plaatselijke grutter Ad de Kip (alias Ad de Jong, de baas van de Dagwinkel in Schoonrewoerd) had samen met dochter Manon alles geregeld. We hebben zelfs een subsidie van € 600,00 op de kop getikt om onze straat op te kunnen fleuren.
Omdat ik de koffie had gemist - ik kon uitslapen omdat de rest der familie elders bivakkeerde - werd ik aan mijn eigen deur verwelkomd met koffie en gebak. Toen direct aan de slag en de nieuwe bloembakken via een ingenieuze constructie ophangen aan de lantaarnpaal tegenover ons huis (het inplanten des groens had ik - toevallig? - ook gemist). Vervolgens moest er water bij, wat ondanks onze lekke gieter (zie foto boven) goed lukte.
Ook in het kerkenwerk lijkt het volop lente. De nieuwe huisbezoekaanpak heeft zijn eerste vruchten afgeworpen. De pastorale ouderlingen maken nu afspraken voor de dagdelen die ik van tevoren voor het bezoekwerk reserveer. Prettig en effectief. Voor bijzonder bezoek tussendoor is natuurlijk altijd ruimte vrij te maken.
Verder mocht ik vandaag een huwelijksviering leiden van een van onze leden. Aangezien de wederhelft uit Herwijnen komt, mocht ik daar ter kerke voorgaan. Een blije dienst met mooie liederen, goede begeleiding en mooie schriftlezingen: Spreuken 3:1-8 en Filippenzen 4:4-7.
Nieuw begin te over zou ik zo zeggen! Dat het gezegend moge zijn!
Greetz, Jominee
Meta Floor heeft een nieuwe bijdrage geschreven in haar weblog.
Deze keer over het einde van de Ramadan en een Iftar-maaltijd in het dorpje Beit Omar. Ze ontmoet er ook de burgemeester van van Beit Omar. Hij is lid van Fatah, en heeft een brede kijk op de situatie in zijn dorp:
“Ik
geloof dat Palestina een seculiere staat moet worden. Ik geloof in
gelijke rechten voor joden, moslims en christenen. Ik heb zeven jaar
lang in de gevangenis gezeten, en Aartsbisschop Elias Chacour heeft
toen de zorg voor mijn familie op zich genomen. Je kunt dan toch niet
zeggen dat christenen minder waard zijn?!
Ik ben fel tegen de gewapende strijd tegen Israël. Op het moment dat
mensen er aan gewend raken om geweld te gebruiken, dan wordt dit
onderdeel van hun levensstijl. Uiteindelijk leidt dit tot een
gewelddadige samenleving, die ons als Palestijnen geen goed doet. Ik
vind het van groot belang om de mensen hier te trainen in respect voor
íeder mens.”
De rest moet je zelf maar lezen op Meta's blog.
Greetz, Jominee
Een week geleden presenteerde oud-premier Dries van Agt zijn nieuwste boek Een schreeuw om recht - De tragedie van het Palestijnse volk. Ik heb het afgelopen dinsdag in Utrecht gekocht, op weg naar onze afspraak met PKN-scriba Arjan Plaisier. Ondertussen ben ik ergens bij blz. 125 aangeland. Het leest vlot en ik heb Van Agt nog niet op stemmingmakerij kunnen betrappen, wel op authentieke bewogenheid met het lot van de Palestijnen.
Helaas doet het Nieuw Israëlietisch Weekblad (NIW) van deze week (nr. 1 van het jaar 5770 !) wel aan stemmingmakerij: op blz. 33 bovenaan staat bovenstaande cartoon met Dries van Agt als onder het kruis gebukte Messias. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het van wansmaak vind getuigen. Bovendien vind ik het een ondermaatse sneer naar het christendom, om niet te zeggen een belediging. Als er in een christelijk blad als het Christelijk Weekblad een soortgelijke cartoon met verwijzingen naar het jodendom geplaatst zou worden, dan was de joods-christelijke wereld te klein.
Ik vind het jammer dat er op dit niveau "geschreven" wordt in het NIW. Temeer omdat er nergens in het hele nummer inhoudelijk kritiek op Van Agts boek wordt geleverd. Dat maakt de cartoon nog goedkoper.
Een slecht begin van het nieuwe joodse jaar...
Desalniettemin: Sjana Tova !
Greetz, Jominee
P.S. Wie een voorproefje van Van Agts boek wil lezen kan hier terecht. Een mooie column over zijn tv-optreden bij Pauw & Witteman vind je hier.
Arjan Plaisier, scriba van de Protestantse Kerk in Nederland
Zoals ik in mijn blogje van 25 juni vermeldde zijn we gistermiddag met de deelnemers van onze Verdiepings- en Ontmoetingsreis op bezoek geweest bij de scriba van de Protestantse Kerk, Arjan Plaisier. Een groot deel van het programma dat wij in Israël en de Palestijnse Gebieden in mei hebben gevolgd (iets anders van volgorde dan vooraf gepland), heeft Arjan Plaisier zelf in juni ook "gedaan" (zie zijn verslag).
Van onze groep van 14 mensen waren er 12 aanwezig. Arjan Plaisier had op 8 mensen gerekend, waardoor er eerst een geschiktere vergaderruimte gezocht moest worden in het Landelijk Dienstencentrum. Dat lukte gelukkig...
drs. Marieke den Braber
We hebben vervolgens een goed gesprek gehad met onze scriba. Ook drs. Marieke den Braber, die onder andere meewerkt aan HolySwitch en het blad Kerk & Israël Onderweg, was bij het gesprek aanwezig.
PKN-scriba Arjan Plaisier heeft een aantal zaken uit de IP-nota verhelderd. In die IP-nota (titel: Het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict; Bijdrage tot de meningsvorming in de Protestantse Kerk in
Nederland) is het Israël-Palestina-standpunt van de PKN vastgelegd.
Plaisier stelde onder andere dat dat het een ketterij is om op grond van bepaalde teksten uit het OT een bepaald
gebied voor Israël te claimen. Zo met de Schrift omgaan is fundamentalistisch en
in die zin een ketterij.
Mijn vraag is dan hoe deze ketterij, die toch ook door een aantal van onze eerwaarde collegae predikanten wordt uitgedragen, door de synode bestreden gaat worden.
Iets als ketterij benoemen is één ding, maar dan moet je daar vervolgens - m.n. nu dat in eigen kring geconstateerd wordt - ook iets aan gaan doen. Ik ben zeer benieuwd.
Arjan Plaisier legde uit dat het beleid van de PKN ten opzichte van Israël en de Palestijnen op drie pijlers is gebouwd:
1. de onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël;
2. de band van solidariteit met onze christelijke Palestijnse zusters en broeders;
3. de erkenning en eerbiediging van het internationale recht (VN-resoluties, internationale verdragen enz.).
Ik heb geantwoord dat hij kerkordelijk gezien een andere volgorde zou moeten hanteren, waarin de band met de Palestijnse christenen als eerste komt en dan pas de onopgeefbare verbondenheid met Israël.
KO art. 1.1 stelt nl. dat de PKN deel uitmaakt van de wereldwijde Kerk en art. 1.7 heeft het over de onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël (hoe dat dan ook mag worden omschreven).
De band met onze zusterkerken en medegelovigen is er een "in Christus" en dat kun je van "het volk Israël" (met uitzondering van de Messias-belijdende joden) niet zeggen, omdat wij het jodendom niet zomaar christelijk mogen annexeren.
Plaisier reageerde hierop door te stellen dat de volgorde van die drie punten geen rangorde aangaven, maar gewoon een opsomming van de drie gelijkwaardige pijlers behelzen.
Verder zijn er veel ervaringen uitgewisseld en is met name onze grote waardering voor het werk van Meta Floor genoemd. Zij is door Kerk in Actie gedetacheerd bij Sabeel in Jeruzalem. Zij heeft in mei en juni zowel onze groep als Arjan Plaisier rondgeleid in Israël en de West Bank.
Arjan Plaisier erkende dat Meta Floor degene is die de PKN en de synode "bij de les" houdt inzake het Israëlisch-Palestijnse conflict.
Het blijkt dat de PKN in Israël en de Palestijnse gebieden via KiA heel wat projecten heeft lopen: ruim 30, die echter niet allemaal op de website worden vermeld (zoek op land: Palestijnse gebieden). Helaas is daar op het grondvlak van onze kerk te weinig van en over bekend. Dat zou moeten veranderen en Arjan Plaisier en Marieke den Braber leken bereid daar wat aan te gaan doen.
Tot slot somde Plaisier nog eens de actiepunten op die vanuit de PKN en de IP-nota op de agenda staan:
1. Waar mogelijk actief de dialoog en verzoening tussen Israëli's en Palestijnen bevorderen;
2. Waar mogelijk de opbouw van het maatschappelijke leven in de Palestijnse gebieden bevorderen;
3. De kernpunten van de IP-nota breed uitdragen, met name waar het de instemming van onze kerk met de internationale rechtsorde betreft. Dit zonder de verbondenheid met Israël en de Palestijnse christenen op te geven.
Dat klinkt in elk geval positief.
Nu is het zaak dat de kerk hier ook actief mee aan de slag gaat en ernaar gaat handelen. Want het kan niet zo zijn dat de IP-nota als een eindpunt wordt beschouwd - het is een begin- en uitgangspunt voor praktisch handelen en actieve stellingname, lijkt mij.
Greetz, Jominee
Er is en wordt heel wat geschreven over de "Veiligheidsafscheiding" die de staat Israël aan het bouwen is. Volgens de een is het doel het beschermen van Israëlische burgers tegen terroristische aanslagen, volgens de ander het inperken van de (bewegings)vrijheid van de Palestijnen.
Pink Floyd-zanger Roger Waters, die ooit de song "The Wall" schreef en zong, heeft er nu een film over gemaakt. De documentaire heet "Walled Horizons" en is gemaakt in opdracht van de Verenigde Naties. Die willen hiermee het publiek laten zien hoe Israël met de bouw van deze muur door Palestijns grondgebied internationale regels overtreedt.
“De reden waarom we muren bouwen is bijna altijd angst, of het nu persoonlijke muren zijn die we om onszelf heen bouwen of dat het bange regeringen zijn die ze om zich heen bouwen. Het zijn altijd manifestaties van een diepgewortelde onzekerheid”, zo vertelt Waters in de documentaire.
Helaas is de documentaire nog niet in het Nederlands ondertiteld. Wat ik er goed aan vind, is dat hij gewone mensen laat zien en rustig is opgenomen, zonder overdreven gedoe. Maar oordeel gerust zelf:
"Walled Horizons" deel 1:
"Walled Horizons" deel 2:
Greetz, Jominee
In het Nederlands Dagblad van eergisteren (tot zolang liep net ons proefabonnement) stond bovenaan de voorpagina een stuk met de nare (en onware) kop: Geen bewijs verdrijving Palestijnen. De internetversie van het stuk draagt een iets andere titel en is wat anders van inhoud, maar gaat over hetzelfde.
Ik heb diezelfde morgen nog het onderstaande stuk ingezonden en het is ook nog grotendeels geplaatst in het ND van gisteren (de cursieve stukken ontbreken in het ND):
Verdreven
Palestijnen
De kop ‘Geen bewijs voor verdrijven Palestijnen’ op de voorpagina van 11 augustus is erg misleidend. Het onderzoek van dr. H.P. van Dalen en prof. dr. H.A.A. Verbon betreft alleen de jaren 1918-1946. Pas in 1948 begonnen onder de codenaam Plan Dalet de systematische verdrijvingen van en terreuraanvallen op Palestijnen door gewapende joodse strijdgroepen als Haganah en Irgoen. Als gevolg hiervan werden 750.000 Palestijnen van huis en haard verdreven. Meer dan 400 Palestijnse dorpen werden ontvolkt, waarvan er vervolgens meer dan 300 met de grond gelijk gemaakt zijn. Na de aanvallen was nog slechts de helft van de oorspronkelijke Palestijnse bewoners, steden en dorpen over. Wie hierover meer wil weten, kan ik het boek ‘De etnische zuivering van Palestina’ van de Israëlische historicus Ilan Pappe aanbevelen (ISBN 9789059772991; € 24,90).
De manier waarop het ND het onderzoek van Van Dalen en Verbon presenteert, haalt de resultaten ervan volledig uit hun context. Een Engels gezegde luidt: A text without a context is a pretext. Net zoals een uit zijn verband gehaalde Bijbeltekst een voorwendsel vormt voor kromme theologie, wordt dit artikel voor minder goed geïnformeerde lezers (en christenen) een voorwendsel voor een verkeerde kijk op de geschiedenis van de staat Israël en het Israëlisch-Palestijnse conflict. Zo worden noch de Israëli’s noch de Palestijnen serieus genomen.
Wel jammer dat het laatste niet geplaatst is, maar de feiten zijn in elk geval toch duidelijk neergezet. Ik hoop ook dat de onderzoekers beseffen dat hun onderzoek door allerlei mensen gebruikt gaat worden, om te "bewijzen" dat er helemaal geen Palestijnen van huis en haard zijn verdreven door de Israëli's. Erg jammer, en erg onnodig. Wetenschap kan erg gevaarlijk en misleidend zijn als anderen ermee op de loop gaan.
Greetz, Jominee